“Eksperyment więzienny” miał trwać 2 tygodnie, został przerwany zaledwie po 6 dniach, gdyż uczestniczący w nim ludzie – łącznie z ekipą nadzorującą ten eksperyment – za bardzo “weszli” w swoje role.  Zdrowy rozsądek, tożsamość nagle zniknęły gdyż pojawiła się “rola”. Można powiedzieć “no dobra, takie rzeczy dzieją się w więzieniach”, ale czy na pewno tylko tam? Wszędzie, gdzie pojawia się władza np. rodzicielska, istnieje niebezpieczeństwo, że “wejdziemy w rolę” przy okazji tracąc kontakt z rzeczywistością…

Ale nie tylko o władzę tu chodzi.
Po raz pierwszy widziałam ten film jakis rok temu, gdy oglądałam go ponownie najbardziej utkwiły mi w pamięci słowa studenta, który pełnił rolę strażnika: “Nie sądziłem, że to mogło być takie bolesne. To było poniżające, ale stanowiło część mojego małego eksperymentu.
Chciałem sprawdzić ile zniosą ludzie zanim zaczną się buntować, stawiać opór i zaskoczyło mnie, że nikt nie reagował. Nikt nie powiedział “nie mów do mnie w ten sposób, to jest chore!”. Nikt tego nie powiedział – po prostu akceptowali to co mówiłem im i co im robiłem. Kazałem im leżeć twarzą do podłogi i leżeli, robili pompki, siedzieli w karcerze, upokarzali siebie nawzajem. Powinni byli trzymać się razem, ale oni wzajemnie się dręczyli, bo ja im kazałem i nikt nie kwestionował mojej władzy. Byłem wstrząśnięty – upokarzałem ich, przekraczałem wszelkie granice, a oni nic nie mówili, nie sprzeciwiali się.”

część 2:

część 3:

część 4:

część 5: